به گزارش خبرنگار صنفی-آموزشی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ نشریه دانشجویی «یاغیش» در بهمن ماه سال ۹۸ با کسب مجوز از هیئت نظارت بر نشریات دانشجویی دانشگاه گیلان به مدیر مسئولی و صاحب امتیازی ابراهیم گنجی افسوران دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه گیلان شروع به فعالیت کرد.
این نشریه که یک نشریه دانشجویی مستقل بوده و به هیچ گروه و نهاد سیاسی وابسته نیست فعالیت های خود را با محوریت موضوعات فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، ادبی و علمی شروع کرده و به صورت ماهنامه بوده و چاپی-الکترونیکی می باشد.
اما چیزی که این نشریه را نسبت به سایرین متمایز کرده است به خاطر مخالفت ها و سنگاندازیهای مکرر مسئولین دانشگاه با این نشریه بوده است که در همین خصوص خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران» مصاحبهای با ابراهیم گنجی افسوران مدیر مسئول این نشریه انجام داده که در ادامه میخوانید؛
سوال: مخالفت های مکرر دانشگاه با نشریه یاغیش چه دلیلی می تواند داشته باشد؟
گنجی افسوران: مسئولین دانشگاه کتبا به ما در باره دلیل مخالفتشان حکمی صادر نکردند، اما دلیل مخالفتشان از اول عدم اجازه فعالیت به اقوام به خصوص ترک ها بود. جالب اینجاست که دانشگاه حتی قبل از انتشار سانسورها و حذف زیادی در شماره اول نشریه صورت داد و دلیل مخالفتشان این بود که چرا ترک را با "و" نوشتید (تورک)؟ چرا به ترک های استان گیلان پرداختید؟ چرا از قره باغ حمایت می کنید؟ شما باید پیام مقام معظم رهبری که فرموده بود "قره باغ خاک اسلام است" را باید حذف میکردید.
سوال: بعد از انتشار شماره اول واکنش مسئولین دانشگاه به این نشریه چه بود؟
گنجی افسوران: این نشریه اولین شماره خود را در اردیبهشت ماه ۹۹منتشر کرد . البته شماره اول بخاطر سانسور قبل از انتشار سه ماه طول کشید تا چاپ شود. شماره دوم هم به خاطر همین اقدامات باعث شد که از دانشگاه منتقد شویم و به تهران نامه بنویسم شماره دوم در تاریخ ۱۳۹۹/۰۴/۰۱ در سامانه جامع نشریات دانشگاه بارگذاری شد و در مهر ماه منتشر شد، ولی دانشگاه به فعالیت ما برای اینکه مشروعیت ندهد در سایت دانشگاه بارگذاری نکرد و هزینه هم پرداخت نشده است.
ما هم بعد از انتشار این شماره اول به خود دانشگاه و تهران نامه ای نوشتیم و تهران مجوز ادامه فعالیت ما را داد ما هم با حکم وزارت علوم شماره سوم را در تاریخ ۱۳۹۹/۰۹/۱۸ منتشر کردیم و آخرین شماره را در تاریخ ۱۳۹۹/۱۰/۱۸ منتشر کردیم و شماره های منتشر شده را برای دانشگاه یعنی واحد فرهنگی ایمیل کردیم که گفتند بعد از کسب اجازه از واحد مربوطه در دانشگاه قرار میگیرد و تصمیم گیرنده معاونت هستند.
گویا برخی از کارمندان فرهنگی به صورت غیر مستقیم از دانشجویانی که در جریان این نشریه بودند خواستار جمع آوری امضاء برای بستن نشریه شدند.
حتی مطالب جریانات سلطنت طلب در شبکه های مجازی که صفحه رسمی اینستاگرام دانشگاه گیلان را تگ کرده بودند و در آن صفحه توهین هایی به قومیت های کشورمان صورت گرفته بود متاسفانه مدت ۲۰ روز در قسمت تگ های دانشگاه گیلان باقی ماند. ما که در جریان این تگ بودیم به واحد روابط عمومی دانشگاه اعلام کردیم که روابط عمومی و گردانندگان صفحه رسمی دانشگاه گیلان فرمودند که تگ قابل حذف نیست و بعدا هم گفتند که نشریانت زیر نظر معاونت هستند ما نیز بعد از چندین مدت دوباره به واحد فرهنگی و روابط عمومی مراجعه کردیم و گفتیم از طریق قانونی اقدام می کنیم که روابط عمومی بعد از بیست روز در اقدامی کل تگ های دانشگاه گیلان را حذف کردند که گفته بودند حذف نمی شوند.
سوال: آیا بعد از اینکه با تهران و وزارت نامه نگاری داشتید باز هم دانشگاه با انتشار این نشریه مخالفت و سنگ اندازی کرد؟
گنجی افسوران: بله باز هم مخالفت می شد و برای اینکه به فعالیت و کار ما مشروعیت ندهند هزینه های طراحی شماره دوم، سوم و چهارم را نه تنها پرداخت نکردند بلکه در سایت دانشگاه نیز بارگذاری نکردند.
طبق حساب هایی که انجام شده دانشگاه دو میلیون به ما بابت هزینه طراحی و چاپ نشریه بدهکار است و ما هزینه های شماره های چاپ شده را از جیب خودمان پرداخت کردیم.
سوال: فکر می کنید چه چیزی یا جریانی باعث مخالفت های مکرر مسئولین دانشگاه شده؟
گنجی افسوران: بخاطر حس ناسیونالیستی جریانات داخل دانشگاه و خارج دانشگاه مخالفت هایی بود اما بیشترین نقش از سوی جریانات خارج از دانشگاه و ستون پنجم دشمن اعم از سلطنت طلب های گیلان که تعدادی از سردسته های آنان خارج از کشور هستند دانشگاه را تحت تاثیر قرار داده بودند و این جریانات از چهره هایی تاثیر می پذیرند و خط می گردند که هیچ اعتقادی به جمهوری اسلامی ایران و اسلامی گری ندارند.
در حالی که ما در تمامی شماره های نشریه ایرانیت و اسلامیت را مکمل هم دانسته و احترام ویژه ای برای اقوام ایرانی داشته ایم و در نوشته هایمان در نشریه گفته ایم که چون ایران نباشد تن من مباد.
مصاحبه از مسلم خلخال
